Diagnoza anoreksji

0
70
fot. Pixabay.com

Osoby, które mają anoreksję, przez bardzo długi czas w ogóle nie mają świadomości, że są chore albo nie zgadzają się na wizytę u lekarza. Bardzo często jest tak, że trafiają one do lekarza z zaburzeniami somatycznymi. Postawienie diagnozy pozwala rozpocząć leczenie osoby z anoreksją. Jak rozpoznawana jest anoreksja i jakie wykonuje się badania?

Jak wygląda wizyta u lekarza?

Można powiedzieć, że anoreksja to zaburzenie złożone, które wymaga zarówno leczenia psychiki (tu będzie potrzebny psycholog, psychiatra oraz psychoterapeuta), jak i również leczenia problemów somatycznych (tutaj będzie potrzebny lekarz, np. internista, pediatra, ginekolog i endokrynolog, co będzie zależało od rodzaju zaburzeń somatycznych). Z kolei odpowiednią dietę pomaga dobrać dietetyk.

Osoba, która ma zaburzenia odżywiania, ma bardzo małą świadomość swojej choroby, ale też często zaprzecza, że ma jakikolwiek problem. W związku z tym dane, które uzyskuje lekarz w czasie wywiadu lekarskiego od osoby z anoreksją, bardzo często są niejasne oraz zafałszowane. Wtedy trzeba porozmawiać z rodziną i najbliższymi osobami.

W czasie wizyty lekarz może zapytać:

  • kiedy rodzina i przyjaciele zauważyli problemy;
  • od kiedy dochodzi do stałej utraty masy ciała;
  • jaki jest ubytek masy ciała i w jakim czasie on wystąpił;
  • jakie wydarzyły się sytuacje, które poprzedziły odchudzanie się danej osoby, np. jakieś ciężkie doświadczenia, choroba albo śmierć bliskiej osoby, które mogły mieć wpływ na zmianę zachowani;
  • od jakiego czasu dana osoba ogranicza spożywanie posiłków;
  • czy dochodzi również do ograniczania płynów;
  • czy dana osoba zaczęła więcej ćwiczyć, a w tym również w nocy i w ukryciu;
  • czy dochodzi do prowokowania wymiotów.

Inne ważne informacje, które będzie chciał uzyskać lekarz, to:

  • występowanie miesiączki i czy są regularne, a ewentualnie, kiedy pacjentka przestała miesiączkować;
  • choroby, na które leczy albo leczyła się dana osoba;
  • jakie występują dolegliwości ze strony ciała, np. poczucie, że praca serca jest wolniejsza, ale też czy dochodziło do zasłabnięć, osłabienia, zawrotów głowy, zaparć albo bólów brzucha.
fot. Pixabay.com

W przypadku osób z anoreksją podczas wizyt u lekarza bardzo dużym problemem jest ważenie się. Osoby z anoreksją z powodu niskiej świadomości choroby próbują oszukiwać i wtedy zakładają ciężkie, grube ubrania, ale też wypychają kieszenie ciężkimi przedmiotami albo piją dużo płynów przed ważeniem, ale też wstrzymują wypróżnienia.

Na czym polega diagnoza anoreksji?

Postawienie diagnozy anoreksji opiera się na wywiadzie lekarskim, a także na określeniu objawów. Poza tym należy wykluczyć inne przyczyny, które mogły spowodować spadek masy ciała, np.:

  • choroby przewodu pokarmowego, którym towarzyszy upośledzenie wchłaniania;
  • nadczynność tarczycy;
  • nowotwór, gdyż w przebiegu tej choroby również towarzyszy spadek masy ciała;
  • cukrzyca typu 1;
  • niedoczynność przysadki;
  • niewydolność kory nadnerczy;
  • zaburzenia podwzgórzowe.

Wskaźnikiem prawidłowej masy ciała jest BMI, który pozwala określić związek pomiędzy masą ciała a wzrostem. Można go stosować u osób powyżej 16. roku życia. Natomiast u dzieci stosuje się siatki centylowe, które pozwalają określić stosunek masy ciała do wzrostu oraz prawidłowe tempo zmian.

Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego diagnozę anoreksji można postawić wtedy, gdy dana osoba:

  • dąży do uzyskania i/lub utrzymania niskiego masy ciała poniżej normy;
  • odczuwa lęk przed przytyciem, otyłością i to nawet wtedy, gdy ma znaczną niedowagę;
  • ma zaburzone postrzeganie własnej sylwetki oraz ciała;
  • ma zanik miesiączki od przynajmniej 3 miesięcy.

Anoreksja w badaniach laboratoryjnych

Odchylenia w badaniach, które są związane z głodzeniem się, to:

  • nieprawidłowe wartości enzymów wątrobowych – AspAT oraz AlAT;
  • wyższy poziom mocznika;
  • niedokrwistość – anemia;
  • leukopenia;
  • hipoglikemia;
  • wysokie wartości cholesterolu;
  • wyższe wartości kortyzonu, hormonu wzrostu;
  • niższe wartości hormonów tarczycy;
  • hipokaliemia.

Odchylenia w badaniach laboratoryjnych, które są związanie z wymiotami, to:

  • hipokaliemia – niska wartość potasu;
  • hiponatremia – niska wartość sodu;
  • hipomagnezemia – niska wartość magnezu;
  • podwyższone wartości amylazy.

Diagnozę oraz leczenie anoreksji powinien prowadzić psychiatra przy współpracy z innymi specjalistami, takimi jak: psychoterapeuta, internista, endokrynolog oraz ginekolog.

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here