Osobowość schizoidalna

0
138
fot. Pixabay.com

Osobowość schizoidalna należy do swoistych zaburzeń osobowości, a jej cechą charakterystyczną są głębokie zaburzenia charakteru oraz zachowania, które utrudniają funkcjonowanie społeczne. Jak się okazuje, każda osobowość schizoidalna może być połączeniem różnych cech, które będą miały różne nasilenie charakterystyczne dla określonego typu.

Czym charakteryzuje się osobowość schizoidalna?

Osoba z osobowością schizoidalną ma przede wszystkim zaburzone funkcjonowanie społeczne, a także nie występuje u niej brak zainteresowania nawiązywaniem oraz podtrzymywaniem kontaktów społecznych. Najważniejszą cechą tej osobowości jest izolacja oraz dystansowanie się od innych. Osoby te sprawiają wrażenie, jakby były nieporadne w kontaktach społecznych z innymi ludźmi. Uważają, że kontakty interpersonalne nie są im potrzebne, więc je ograniczają do takiego stopnia, jaki jest im potrzebny do zaspokojenia podstawowych potrzeb. W przeciwieństwie do innych zaburzeń osobowości, w których także pojawiają się trudności z kontaktami społecznymi, to tutaj osoby z osobowością schizoidalną w ogóle nie cierpią z powodu braku umiejętności społecznych. Dzieje się tak, gdyż kontakty społeczne w ogóle nie dają im poczucia zadowolenia i dlatego wybierają izolowanie się. Przez to żyją w odosobnieniu oraz w samotności, ale nie skarżą się. Osoby z osobowością schizoidalną sprawiają wrażenie, jakby były zadowolone ze swojego życia.

Poza tym osoby te sprawiają wrażenie, jakby w ogóle nie miały umiejętności związanych z przeżywaniem emocjonalnym i to samo odnosi się do przeżywania radości, przyjemności, zaciekawienia, a także strachu, złości oraz motywacji. Nie mają również poczucia humoru. Nie pojawia się u nich zainteresowanie bliskością ani sferą seksualną, gdyż sprawiają wrażenie, że są aseksualne.

Jest także u nich duże zubożenie poznawcze. Obojętna jest im otaczająca ich rzeczywistość i do tego spłycona jest ekspresja emocjonalna, a inne osoby uważają, że nie mają one energii życiowej. Nie są dla nich ważne problemy bliskich im osób i jednocześnie nie zauważają swoich problemów.

fot. Pixabay.com

Tak samo jest w relacjach rodzinnych, gdyż w stosunku do najbliższych przejawiają chłód emocjonalny, a także dystans i nie widzą konieczności podtrzymywania relacji. Ponadto mają ograniczony zakres umiejętności rozumienia kontekstu społecznego sytuacji, ale też sprawiają wrażenie, jakby w ogóle nie rozumieli intencji i stanów emocjonalnych innych osób.

Sprawiają także wrażenie, jakby ignorowały inne osoby. Są u nich problemy z empatią, zainteresowaniem oraz współczucie – jednak nie mają cech osobowości psychopatycznej. Osoby te nie potrafią odpowiedzieć uśmiechem albo skinieniem głowy, chociaż nie są grubiańscy, aroganccy czy też szorstcy. Ich nastawienie do ludzi nie jest wrogie, ale obojętne. Kiedy ktoś próbuje zacząć z nimi rozmowę, to ich odpowiedzi są bardzo krótkie i nie rozwijają w ogóle swojej wypowiedzi, ale też nie są zainteresowani jej kontynuowaniem. Przez to są odbierane jako osoby, które są aroganckie, a innych traktują z wyższością.

Poza tym nie nawiązują żadnych przyjaźni czy też zwykłych kontaktów z innymi osobami. Kiedy zostawi się ich samych sobie, to wiodą spokojne życie, a zamiast spotykać się z przyjaciółmi, wybierają samotność, ale też nie czują potem w związku z tym żądnego znudzenia czy też zbyt dużego osamotnienia.

Osoby te nie potrzebują kontaktów społecznych i dlatego pogrążają się często w sferze fantazji albo wybierają takie zainteresowania, które mogą realizować w samotności, np. składanie modeli, zainteresowanie matematyką, ale też czasami te zainteresowania są trochę dziwne, gdyż np. śledzą na bieżąco wszystkie trasy i połączenia komunikacyjne w mieście.

Do tego osoby te sprawiają wrażenie, jakby były oderwane od świata. Ich aspołeczność stwarza im również problemy w pracy, a przeważnie wtedy, gdy wymaga ona kontaktów z innymi osobami, a ważne znaczenie ma umiejętność współpracy w zespole. Osoby te w takich pracach w ogóle się nie sprawdzają i dlatego są często z nich zwalniani albo pomijani w awansach.  Jeśli osoby te wykonują pracę, która nie wymaga od nich relacji z innymi, np. w archiwum, to są bardzo dobrymi i sumiennymi pracownikami. Są obojętne nie tylko na krytykę, ale również na pochwały. Nie czują strachu przed krytyką, upokorzeniem albo odrzuceniem. Przeważnie pozbawione są aspiracji, rywalizacji, a także chęci do współzawodnictwa.

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here