Uraz typu „smagnięcia biczem”

Ten typ urazu odcinka szyjnego kręgosłupa jest jednym z najczęściej doświadczanych przez pasażerów i kierowców w wyniku wypadków komunikacyjnych. Powoduje uciążliwe dolegliwości utrudniające normalne funkcjonowanie.

Uraz typu „smagania biczem” najczęściej jest wynikiem wypadków komunikacyjnych, kiedy uderzamy w jadący przed nami samochód lub sami jesteśmy uderzani od tyłu. W wyniku nagłego przyspieszenia dochodzi do szybkiego następującego po sobie ruchu zgięcia i wyprostu odcinka szyjnego. Może do niego dojść w innych sytuacjach np. w czasie upadków i uprawiania sportu. W mechanizmie urazu najczęściej dochodzi do uszkodzenia tkanek miękkich np. mięśni, więzadeł, choć prawdopodobne są również złamania np. zęba kręgu obrotowego czy  kompresyjne. Z tego powodu po urazie tego typu należy skontaktować się z lekarzem aby poddać się diagnostyce i wykluczyć np. złamania.

Skutki urazu mogą nie dawać o sobie znać bezpośrednio po wypadku, jednak będą nasilać się w ciągu kilku tygodni. Zdjęcie RTG poza bardziej „wyprostowaną” linią kręgosłupa w odcinku szyjnym może nie wykazywać żadnych zmian. Jednak z czasem mogą się pojawić takie dolegliwości jak : ból i sztywność karku, bóle głowy, ograniczenie ruchomości, drętwienia, mrowienia kończyn górnych, bóle odcinka piersiowego, lędźwiowego, zawroty głowy.

Struktury, które ulegają uszkodzeniu w wyniku tego urazu są bardzo dobrze unerwione i dzięki płynącym z nich informacjom  utrzymywana jest równowaga napięcia mięśni i kontroli głowy.  Po wypadku ta zdolność stabilizacji i kontroli głowy ulega rozchwianiu. Głęboko położone mięśnie stabilizujące przestają skutecznie pełnić swoją  funkcję, wzrasta napięcie mięśni powierzchownych. Z tego powodu jak również w  wyniku uszkodzenia więzadeł i torebek stawowych pojawia się niestabilność połączeń kręgów odcinka szyjnego. Pacjenci często doświadczają dolegliwości w pozornie niewymagających wysiłku sytuacjach takich jak chodzenie czy jazda samochodem.

W przypadku niestabilności zalecany jest kołnierz ortopedyczny najczęściej na krótki okres czasu. Następnie podstawę leczenia stanowi rehabilitacja. Obok zabiegów manualnych i kinesiotapingu bardzo istotne są ćwiczenia stabilizujące odcinek szyjny, wzmacniające osłabione mięsnie głębokie i przywracające prawidłową ruchomość odcinka szyjnego. Uzupełniająco stosuje się zabiegi przeciwbólowe i przeciwzapalne z  zakresu fizjoterapii np. prądy TENS.