Kolano skoczka – dlaczego kolano boli w czasie podskoków?

„Kolano skoczka” to rodzaj entezopatii więzadła rzepki. W miejscu, gdzie to więzadło łączy się  z rzepką dochodzi do sumowania się mikrourazów i pojawienia bólu.Problem jakim jest kolano skoczka często jest lekceważony, zwłaszcza przez sportowców, którzy są zmotywowani do treningów i skłonni zacisnąć zęby i trenować nawet z bólem.

Leczenie jest podejmowane kiedy dolegliwości maja charakter przewlekły i domowe metody nie pozwalają na ich złagodzenie. Często kolano skoczka jest przyczyną zakończenia kariery sportowej wielu zawodników. Problem dotyka przedstawicieli takich dyscyplin jak siatkówka, koszykówka, skok w dal, skok wzwyż. Związane jest to z częstymi wyskokami, lądowaniami, które prowadzą do bardzo silnego skurczu mięśnia czworogłowego uda. Poprzez rzepkę i jej więzadło przyczepia się jego ścięgno do guzowatości kości piszczelowej.

Objawy

Głównym objawem jest ból z przodu kolana, który może nasilać się podczas takich czynności jak schodzenie ze schodów, schodzenie z płotka w czasie biegu czy lądowanie po skoku. Dolegliwości należy różnicować m. in. z chorobą Osgooda- Schlattera, Larsena-Johanssona czy zmianami zwyrodnieniowymi rzepki. W celu dokładnej diagnozy lekarz może zlecić wykonanie zdjęcia RTG, rezonansu magnetycznego lub USG.

Przyczyny dolegliwości należy upatrywać w przeciążeniach treningowych, twardej nawierzchni, zmianach biomechaniki kończyn takich jak deformacje stopy, koślawość kolana, nadmierne przodopochylenie miednicy i inne. Kontuzje stawów kończyn mogą również wynikać z braku odpowiedniej stabilizacji tułowia czy dysbalansu mięśniowego.

Wyróżniamy 4 stopnie uszkodzenia więzadła rzepki:

– ból pojawia się po treningu.

II° – ból przed i po treningu, często ustępuje po rozgrzewce.

III° – ból podczas treningu, upośledzający funkcję stawu.

IV° – ból utrzymujący się cały czas, całkowite przerwanie więzadła.

Leczenie

Zachowawcze leczenie początkowo opiera się na zasadach postępowania zgodnych z jednym z protokołów np. PRICE. Ważne jest, unikanie ruchów prowokujących ból, zimne okłady lub krioterapia miejscowa za pomocą np. par ciekłego azotu. Skuteczne w zmniejszeniu dolegliwości bólowych i stanu zapalnego mogą okazać się zabiegi fizykalne.

Kolejnym krokiem w rehabilitacji kolana skoczka jest rozciąganie mięśnia czworogłowego, mięśni kulszowo-goleniowych i mięśni łydki.  Należy wzmacniać mięśnie uda i biodra w zamkniętym łańcuchu kinetycznym, to znaczy kiedy stopa ustabilizowana jest o podłoże, wskazane są również ćwiczenia w wodzie oraz trening propriocepcji, czyli czucia ruchu i pozycji stawu. W przypadku osłabionej stabilizacji tułowia należy wprowadzić tak zwane ćwiczenia stabilizacji centralnej. Kolejnym etapem jest wdrożenie ćwiczeń mięśni uda o charakterze ekscentrycznym.

Zabiegi manualne służące przyspieszeniu procesu leczenia to m. in. masaż funkcyjny, poprzeczny rozluźnianie mięśniowo-powięziowe uda. Uzupełnieniem usprawniania jest kinesiotaping stawu kolanowego.