Chromanie neurogenne

Chromanie neurogenne, nazywane też rzekomym,  to objaw związany ze zwężeniem światła kanału kręgowego  w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, czyli stenozą lędźwiową.

Stenoza  polega na zważeniu kanału kręgowego w którym przebiegają korzenie nerwów. W konsekwencji dochodzi do ich drażnienia lub ucisku nerwów, których przyczyn należy upatrywać w uszkodzeniach mechanicznych lub zmianach ukrwienia. W rezultacie pacjent odczuwa drętwienia, ból i ciężkość jednej lub obu kończyn dolnych w pozycjach wyprostowanych np. w czasie stania lub chodzenia. Aby odczuć ulgę pacjent zwykle zmuszony jest przykucnąć lub się pochylić.

Chromanie neurogenne należy odróżnić od chromania przestankowego naczyniowego. Pierwsze ma zmienne nasilenie w różne dni, pozycja stojąca i dźwiganie ciężarów podobnie jak chodzenie powoduje narastanie objawów, jazda na rowerze natomiast zwykle nie daje pogorszenia. Ponadto nie ma objawów naczyniowych takich jak blednięcie stóp, osłabienie tętna na tętnicach stopy. W przypadku chromania naczyniowego  odpoczynek  w pozycji stojącej daje ulgę, natomiast objawy mogą narastać w czasie jazdy na rowerze, nasilenie jest jednakowe codziennie i obecne są objawy naczyniowe.

Przyczyna stenozy kanału kręgowego oraz ucisku korzeni nerwowych w otworach międzykręgowych są najczęściej zmiany zwyrodnieniowe obejmujące zarówno degeneracje krążka międzykręgowego, pogrubienie więzadła żółtego czy wyrośla kostne nazywane osteofitami.  Objawy pojawiają się u pacjentów w wieku  50-60 lat i narastają zwykle powoli. Do zwężenia światła kanału może dojść również w przebiegu kręgozmyku, występowaniu guzów  czy po urazie kręgosłupa.

Do objawów oprócz chromania neurogennego należą:

  • Ból odcinka lędźwiowego obecny w czasie prostowania kręgosłupa
  • Ograniczenie ruchomości kręgosłupa
  • Drętwienia, mrowienia kończyny

 

Do poważnych objawów świadczących o  dużej patologii i wymagających pilnego kontaktu z lekarzem zaliczyć można:

  • „opadającą stopę”- czyli niedowład kończyny dolnej objawiający się najczęściej powłóczeniem stopy w czasie chodzenia, trudności w uniesieniu stopy
  • Zaburzenia kontroli zwieraczy i zaburzenia czucia w okolicy narządów rodnych

Pacjenci cierpiący na te przypadłość  mogą zostać skierowanie na badanie rentgenowskie w celu wykluczenia np. kręgozmyku, tomografię komputerową czy rezonans magnetyczny służący dokładnej diagnostyce tkanek miękkich.  Podstawowe badanie obejmuje wywiad i badani neurologiczne tj. badanie czucia, siły mięśni, odruchów.

Leczenie zachowawcze

Leczenie zachowawcze jest stosowane zwykle w pierwszej kolejność z wyjątkiem zaawansowanych zmian. Dużą rolę pełni  w nim fizjoterapia. Chodź nie możliwe jest odwrócenie zmian zwyrodnieniowych możliwa jest poprawa stanu pacjentów, zahamowanie progresji choroby i unikniecie leczenia operacyjnego.

  • Kinezyterapia-czyli ćwiczenia lecznicze. Skupiają się w tym przypadku na poprawie ruch zgięcia kręgosłupa, które łagodzi objawy i zmniejsza nacisk na korzenie nerwowe. Ważna jest zwiększenie stabilizacji kręgosłupa przez wzmocnienie i poprawę aktywacji otaczających go mięśni poprzez stosowanie ćwiczeń stabilizacji centralnej. Należy również rozluźnić mięśnie nadmiernie napięte np. mięśnie kulszowo-goleniowe. Ze względu na warunki odciążenia skuteczne mogą się okazać ćwiczenia  w wodzie.
  • Fizykoterapia- stosowane są zabiegi przeciwzapalne i przeciwbólowe np. prądy TENS, ultradźwięki.
  • Masaże, terapia manualna aby wspomóc rozluźnienie mięśni i poprawić ruchomość stawów i tkanek względem siebie.
  • Modyfikacja aktywności polegająca na unikaniu dźwigania ciężarów, wykorzystywanie kijków do Nordic Walking w czasie chodzenia, umiarkowana rekreacja ruchowa np. jazda na rowerze stacjonarnym.

Leczenie operacyjne

Może obejmować laminektomię ze stabilizacja segmentów lub inne zabiegi zwiększające przestrzeń dla struktur nerwowych i odbarczające je. Jednak po zabiegu operacyjnym warunkiem pełnego powrotu do zdrowia ponownie okazuje się konsekwentnie i systematycznie prowadzona rehabilitacja.