Choroba De Quervaina

Ból podstawy kciuka i okolicy nadgarstka może wskazywać na chorobę De Quervaina, czyli patologię pochewek ścięgien.  Jej skutkiem jest ograniczenie sprawności chorego w codziennych czynnościach.

Pierwszy przedział grzbietowy nadgarstka obejmuje przejście dla mięśni prostownika krótkiego kciuka i odwodziciela długiego kciuka, które mają własną otoczkę, wysłaną błoną maziową tak zwaną pochewkę ścięgnistą.  Jej zadaniem jest zmniejszenie tarcia o okoliczne struktury. Choroba De Quervaina jest patologią pierwszego przedziału prostowników. Dochodzi do podrażnienia pochewek ścięgnistych i rozwinięcia się stanu zapalnego obejmującego czasem większy obszar oraz gałązkę nerwu promieniowego.

Przyczyny

Choroba częściej dotyczy kobiet  i związana jest z sumującymi się przeciążeniami. Głównym czynnikiem ryzyka jest powtarzające się wykonywanie ruchów związanych z przywiedzeniem promieniowym i łokciowym ręki. Dlatego problem ten dotyka przedstawicieli takich zawodów jak muzycy, rzeźnicy, pracownicy używających pędzli i szpachelek, sportowców (m. in. wioślarzy, tenisistów). Jednak mogą się skarżyć na niego również matki niemowląt ze względu na wykonywane czynności pielęgnacyjne oraz osoby, których praca lub hobby wymaga podnoszenia przedmiotów za pomocą ruchów nadgarstka.

Objawy

Jako pierwszy pojawia się ból w okolicy kciuka, nadgarstka i przedramienia po stronie kciuka. Nasila się przy ruszaniu kciukiem, uchwycie i ruchach dłoni na boki tj. przywiedzeniu i odwiedzeniu. Ból może być miejscowy w okolicy łączenia między kciukiem a nadgarstkiem i promieniować wzdłuż przedramienia. Pojawia się tkliwość na ucisk. Stan zapalny powoduje obrzęk i wyższą temperaturę tkanek w zajętej okolicy. Wyczuwalne może być napięcie i pogubienie ścięgien. Ból prowokuje wyprost kciuka z oporem oraz rozciągane ścięgien prostownika krótkiego kciuka i odwodziciela długiego kciuka. Patologię należy różnicować np. ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu nadgarstkowo-śródręcznego kciuka, w tym celu lekarz może zlecić takie badania obrazowe jak RTG lub USG.

Leczenie

Leczenie jest przede wszystkim zachowawcze oparte na fizjoterapii. W stanie ostrym polega na działaniach przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Zaleca się szynę lub stabilizator obejmujące nadgarstek i kciuk na okres 2-3 tygodni. Ma to na celu ograniczenie ruchów powodujących przeciążenie i stworzenie warunków do zmniejszenia się stanu zapalnego. Wykorzystuje się zabiegi fizykalne np. krioterapię i jonoforezę.

W drugim okresie-przewlekłym, kiedy stan zapalny uległ wyciszeniu przechodzi się do innych form rehabilitacji. Stosuje się zabiegi manualne polegające na masażu w poprzek włókien mięśni i ścięgien, masażu funkcyjnym oraz technikach rozluźniania mięśniowo-powięziowego. Kinesiotaping polega na technikach aplikacji plastra, którego zadaniem jest odciążenie okolicy objętej patologią i wspomaganie pracy mięśni. W terapii wykorzystuje się neuromobilizacje nerwu promieniowego. W prowadza się ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięśnie m. in. z użyciem ciężarków i elastycznych taśm. Istotna jest również poprawa ergonomii pracy, techniki sportowej. Bez odpowiedniego leczenia i zmiany wzorców ruchowych problem może nawracać.